Z adnaho boku łacinki ŭ nas aficyjna niama (nia varta і navat škodna ŭsprymać praviły TRANŚLITERACYI za paŭnavartasnuju łacinku), a z druhoha łacinka jość — narmalnaja, чылавечыская, adnak nie karystajucca joj, i nie pryznajecca jana ŭ jakaści aficyjnaha piśma.

Adnosna praviłaŭ tranśliteracyi u mianie ŭražańnie, što chtości z daradcaŭ raspracoŭnikaŭ hetych praviłaŭ skarystaŭ nahodu dziela pramocyi svajho “esperanta”. Ja nie adnojčy čuŭ argumenty prychilnikaŭ hetaj nibyta-biełaruskaj “łacinki”, maŭlaŭ litara “ł” charakternaja polskaj łacincy, i ŭ nas joj nia miesca, maŭlaŭ “ł” — niesystemnaja, i vymahaje ŭparadkavańnia. Argumenty absalutna vyssanyja z palca. Hety vinegret adšturchvaje ludziej. Tamu ja za kožnym razam nie biaz radaści sustrakaju ŭ siecivie blogi ci kamentary nieznajomych mnie ludziej pisanyja narmalnaj tradycyjnaj łacinkaj. Usio ž žyvie našaja łacinka. Niezaležna ad usich tranśliteracyjaŭ.

Raznaboj u łacinkach nahadvaje mnie inšy raznaboj, pravapisny. Narkamaŭska-taraškievičnyja vojny taksama adšturchoŭvajuć ludziej ad movy. I taksama prykra na heta hladzieć.

Joj, movie, patrebny ŭžytak, a nie biezupynnaje refarmavańnie i eksperymenty. Nie źnievažajma ž movy našaj biełaruskaj, патамушта этасамае…

Advertisement